| čutura | f (sg. N čutura, G -e, A -u, pl. G -ah) lat. cantharus; manja posuda za vino i rakiju, čutura; usp. baril. B (s. v. obba; baril s naznakom da je dalm., čutura s uputom na baril). Vaļa piti vina … z čuture. Horv kal-a (1789) 36. Dal sem čuturu pod zglavje. Danica (1835) 74. Magistra Minerva črez čuturu i kupe vuči luckog červa, da žitek je za Grofa pratfan pun kuglofa. Krl 39. |
