| brajda | f (sg. N brajda, GL -e, I -um, pl. NA -e) srlat. braida; stup ili stupovi s poprečnim letvama ili žicama po kojima se penje vinova loza; sjenica od vinove loze; brajda; usp. brajdaš. B (s. v. cantherius, compluviatus, concameratio, jugum, marita, pergula; brajda), J (s. v. jagum, pergula), P (s. v. vitis canteriata … ters po koļem prečki stavļenim napeļan aliti na pol brajde i na prisunčje 525). Gašpar je pod brajdum sedel. Starine 25, 7. Brajda f. die Weinhecke. Krist anh 3. Rumeno breskvino bo cveče vu moje brajde se na tebe palo i v mojem krilu lica ti obojalo. Kov rkp 25, tisk. 51. |
