m (sg. N deveničar, G -a) djeveničar.
1. onaj koji pravi djevenice; usp. deviničar. H (s. v. deveničar, ki devenice nadeva), B (s. v. allantopoeius, botularius; deveničar), J (s. v. botularius, fartor, insiciarius).
2. onaj koji prodaje djevenice. H (s. v. deveničar … ki ž ńimi terži). Pivarnica … prazna je postala zvun deveničara koi Petricu … z devenicami i z safaladami zasipati je hotel. Lovr ker 27.
3. onaj koji rado jede djevenice. B (s. v. deveničar … koi rad ńe je).
