| habituš | m (sg. NA habituš, L -u, I -em) lat. habitus; redovničko odijelo; usp. habit. Reda svetoga Ferenca … habituš na se [je] bil vzel. Habd zerc 541. Vrag pekleni … dojde na vrata vu habitušu redovničkom. Zagr I, 128. Habituš dominikanskoga reda vučinil si je donesti. Fuč 145. |
