| janičar | m (sg. N janičar, G -a, D -u, pl. N -i, G -ov, D -om, A -e, I -i) tur. jeniçeri; vojnik turskog pješaštva, janjičar; usp. jančar, jańičar. B (s. v. praetorianus). Onde … Mikleuš Zrinski … razbi Turke svojimi ļudmi, janičare … na harcu. Vram kron 58. Račun janičaru … tuda vitezovi taru. Zrinski 36. Turčin zapoveda … kerščenikom namesto desetine … jemati decu … koja potlam janičari postanu. Škv hasn 235. Leto 1408. bili su vu turski zemļi janičari vpeļani. Danica (1840) 99. |
| jańičar | m (pl. N jańičari, A -e) isto što janičar. Kucovlahi, janjičari, letoralci, granjičari, latinščinu se nam kvari. Krl 33. |
