adj. (sg. N m. priroğen, -i, prirodjen, n. priroğeno, f. -a, prirodjena, prirodğena, G m. priroğenoga, f. prirodjene, priroğene, A f. -u, I m. -em, pl. N m. -i, G m. -eh, f. -ih, A f. -e, I m. -emi) usp. prirojen, roden.
1. koji se stječe rođenjem, prirođen, urođen. B (s. v. cognatus 2 … priroğen … priroğena … priroğeno, ingenitus … priroğen … vroğen … skuprojen … priroğena plemenitost, innatus … vroğen … priroğen … priroğena od narave mu je skupost), J (s. v. ingenitus … rodni … priroğen … od nature dan, nativus … priroğen … od narave dan … z naturum zadoblen, radicalis … gluboko vkoreńen … priroğen). [Ivan] on isti kip od priroğenoga greha Adamovoga očiščen, posvetčen i vu milošči potverğen je. Gašp III, 33. Žeļa srečnomu biti je vsem ļudem priroğena. Krist blag II, 133. fig. Vseh nevolńeh majka z miloserdnosti, k sercu svojemu priroğene, spozabila [se ńega] bila. Nadaž 147.
2. u svezi rubačica priroğena med. v. rubačica.
