n (sg. N razvručeńe, G -a, L -u) gl. im. od razvručiti (se).
1. stanje organizma u visokoj temperaturi, vrućica. B (s. v. razvručeńe). Vu zimi, koja drugač tiha je, čuvaj se od prehlağeńa ali razvručeńa. St kol (1866) 95.
2. fig. usplamtjelost, zanos. Ov Ali-beg … daval je za svoje osloboğeńe sto jezer taļerov, ali ne moguči se kozaki med sobom pogoditi vu onom boja razvručeńu razsekli su ga na falatce. Vitez raf 208.
