f (sg. N rubačica, A -u, L -i, pl. A -e) dem. i hip. od rubača.
1. košuljica, opravica. Zakaj se podaje bela rubačica? Za navuk da je staroga človeka iliti žitek grešnoga ostavil ter novoga oblekel. Mul šk 311. Lepe haļe, rubačice mi nosimo i hlačice. Kal-b (1805) 46.
2. manja marama kao odjevni predmet. B (s. v. ricula … rubačica ka se oberh drugeh oblači).
3. samostalno i u svezi ~ priroğena med. isto što posteļica 2. J (s. v. secundae … rubačica ali košulica materinska iliti vutrobna vu kojoj dete leži iliti z kojum se rodi). Dapače ista, kak zovu rubačica priroğena, vu koji se rode dečica, nikaj nesnage ne imela, nego jednu osebujnu lepotu. Gašp II, 634.
4. košuljica zrna žita. Žmehki klasi mlekom su se omlečili, svoje rubačice zerńem napunili. Krizm osm 253.
