| carina | f (sg. G carine) etim. v. car; državni prihod od uvezene ili izvezene robe, carina. B (s. v. divona). |
| carkati | impf. v. crkati. |
| carkli | adj. v. crkli. |
| carkva | f v. crkva. |
| carļenak | m v. crļenak. |
| carļenica | f v. crļenica. |
| carn | adj. v. crn. |
| carov | adj. (sg. N m. carov, n. -o, G m. -a, f. -e, A m. carov, pl. A m. -e, n. -a, I m. -emi) etim. v. car; isto što cesarov. B (s. v. Bizantium, Byzantium). Jedni su kričali: Živoga odremo zdajnika i nevernika carova. VZA 6, 197. Erdelsko herceštvo tursko je dedinstvo. To če kazat koci z carovemi mumci. Pjesmar 171. Klio … vpeļala ga biškupove bele dvore i carove. Kund klio 4. |
| carovnica | f isto što coprnica 1. Kada bi se Orianda carovnica po morju brodila, zapazi na jedni deski pogibajučega človeka. Gašp IV, 588. |
| carovnik1 | m (sg. N carovnik, G -a, pl. A -e) isto što coprnik. Najdu pri kraļu dva carovnika … iz Indie pretirane, ovi coperniki videči apoštole … ńe pregańati začnu. Gašp IV, 221. |
